هرچند برنامه بسیار سنگین و طولانی بود ( طی بیش از ۴۰ کیلومتر) ولی زیبائی های مسیر و البته همراهی دوستان خوب همنوردم از سختی مسیر کم و بر لذت برنامه اضافه کرد.

جای همه دوستانی که قرار بود تو این برنامه  ما رو همراهی کنن ولی ما سعادت حضورشون رو نداشتیم خالی!

روستای علی آباد

تولد پیمانه عزیز

ابری که شاید مثل من- آماده­ ی فریاد کردن بود

من رهسپار قله و او راهی دره- تلاقی مان

پای اجاقی که هنوزش آتشی از پیش بر تن بود

: خسته نباشی.[پاسخی پژواک سان از سنگ آمد]

این ابتدای آشنایی مان در آن تاریک روشن بود

بنشین! نشستم، گپ زدیم- اما نه از حرفی که باما بود

او نیز مثل من- زبانش در بیان درد الکن بود

او منتظر تا من بگویم- گفتنی های مگویم را

من منتظر تا او بگوید، وقت اما- وقت رفتن بود

گفتم که لب وا میکنم [با خویشتن گفتم] - ولی بغضی

با دستهایی آشنا، در من به کار قفل بستن بود

او خیره بر من، من به او خیره- اجاق نیمه جان دیگر

گرمایش از تن رفته و خاکسترش در حال مردن بود

گفتم: خدا حافظ.- کسی پاسخ نداد و آسمان یکسر

پوشیده از ابری شبیه آرزوهای سترون بود

تا قله یک نفس باقی نبود- اما غرور من

با چوبدست شرمگینی- در مسیر بازگشتن بود

**

چون ریگی از قله به قعر دره افتادم- هزاران بار

اما من آن مورم که همواره به دنبال رسیدن بود.

                                    (محمد علی بهمنی)

ای گنبد گیتی ای دماوند

از اول تابستان امسال فکر صعود دماوند مثل یک بار سنگین رو شونه هام سنگینی میکرد.تحملم تموم شده بود، دلم میخواست هرچه زودتر برم اون بالا. وقتی صحبت کنسلی برنامه دماوند پیش اومد نتونستم تحمل کنم و با دوست خوبم تو گروه البرز قم تماس گرفتم و برای صعود مشترک با این گروه هماهنگ شدم. فقط اینو باید بگم که این صعود خوب و موفق رو مدیون دوستان جدیم هستم و خاطره این برنامه رو هرگز فراموش نمیکنم.